James Joyce der ki...

Ofisteki panomda duruyor bu resim. Aklım başıma gelir de silkelenirim belki diye bakıyorum. Gerçi silkelenince ne olacaksa, Nobel alması kuvvetle muhtemel kitabımın yazımı yarım kaldı sanır duyan da. Ha ha! Sonra diyorum ki kendime: "Yaz yaz" diyorlar da n'oluyor? Ne yazıyorsun? N'apıyorsun? Yolculuk nereye, alooo?

U2 hadisesi

Kararsız Kazım olduğumu hiiç inkar etmiyorum. Ve fekat U2 konserine gitsem mi gitmesem mi, hâlâ karar verememiştim. Ona karar versem; bileti oturmalı yerden mi alsak, yoksa saha içinde ayakta mı dikilsek, derdim. Ama artık netim. Bir kere o stat eşşeğin ayağında, cehennemin dibinde, çook uzak. Ulaşımı zor. Ama bakıyorum da insanlarda "Gidemezse/göremezse ölecek, ince hastalık değil U2" halleri, bir çıldırma vaziyetleri...

Allah'ım mutlaka gitmeliyim, yoksa kulağım düşer, kolum uzar; böyle bir şeyi kaçırabilir miyim, mon diyö! Çoğu ordayken adamları dinlemeyip etrafı kesecek, ortalıkta dolanacak filan. Bir sakin olun canlar... TV'yi açıyorum Bono, gazeteyi kurcukluyorum U2 tarihçesi. N'oluyor yahu? Yok onunla iftar edecekmiş, yok kalsa evet diyecekmiş... Zırvalığın daniskası!

Ayrıca konser pazartesi pazartesi, öeh, sonracıma bir de çok kalabalık olacak, öğlen gelin filan diyorlar, yuh! Boğaz'ı gezeceğine madem, konseri Cumartesi verseymiş. Ofisten, konsere gidiyorum diye öğlen çıkacağım. Yok yaa! E sonra arabayla gelmek ölümmüş, servisle gelin bilmem ne diyorlar… Sanki adam gibi toplu taşıma var oraya. Servislere akın olacak. Giriş 3 saat, çıkış 4 saat sürer oradan. Eve dönmek ayrı eziyet. Yapsaydınız ya mis gibi İnönü’de. Sonisphere olduydu ne güzel, ama bunların takım taklavatı sığmaz ki oraya. Çevreci Bono, 150 tırla gelmiş, e oldu mu şimdi! Sahne de pek havalıymış gerçi... Ehm... Bence eskidiklerinin farkındalar ve teknolojiyle milletin dibini düşürmeye çalışıyorlar, hıh!

Velhasıl üşendik, eziyet olacak diye tırstık, her halükarda saçma bir organizasyon. Yazı tura atıyorduk; boşa koyuyorduk dolmuyordu, doluya koyuyorduk almıyordu. Oh, gitmiyoruz. Bu kadar tantanaya rağmen hâlâ reklam/ilan/afiş vs gırla, dolduramadılar mı nedir? Bilet bitti filan denmemiş. Öte yandan, herifler dibimize kadar geliyor, sittin senedir de bekleniyor, gitmesem bu sefer “Ah bi göremedim dünya gözüyle Bono'yu” diye hayıflanırdım. Ama yok. Biliyorum ki hiç sallamayacağım, zira bir tarafım eksilmeyecek, misal burnum düşmeyecek. Aa, sıkıldım valla! 15 sene önce gelselerdi onlar da. Bono yaşlandı. Ben de... Peeh!

Bana mı geldin bayram?

Sonunda cuma geldi, onun azıcık ardından da bayram geliyor. Şahane... Zira kalıbı dinlendirme derdindeyim, beynim yoruldu, kayışlar eskidi. Evet, hareket halinde olmak daha ehven ama bir şekilde dinleniyor olmak da enfes. Bayramlarda, gezme maksatlı bir yere gitmiyorsam, kaçamıyorsam yani; annem de İstanbul'a geldiyse, bir Kül Kedisi tandansı yakalıyoruz birlikte. Verba ikram yap, verba bulaşıklar, verba telefona bak, verba kapı çalıyor; verba ikram, verba bulaşık... ∞ Bzzt, zzzt... 

E ama ben dinlenmiş olmuyorum ki! Bana bayram olmuyor yani deliye her gün bayram olmasına rağmen. Sülale de maaşallah geniş, poponu koltuğa değdirdiğin an kapı çalıyor. Aman iki dakka oturayım şuracıkta, yok, zrrr! Ayrıca "bir ikram et, iki ye" düsturunu benimsediğimden, göbek dizlere doğru hamle yapıyor.

Neyse, du bakalım... Öbür bayram çok uzaklara gitme planım olduğundan, bu bayram aile saadeti. Hayat hep bir denge esteban, hep...

Dün bir arkadaşımın çook şirin bir oğlu oldu. Minicik bir şey, kafası portakal kadar. Düğme bir ağız... Ama upuzun, kalem gibi parmaklar... Adı Doğa.

Uyuyuşunu, esneyişini, annesinden süt emişini hipnotize olmuş gibi izledim. Çok acayip... Gırtlağına kadar sokmuş memeyi, cokur da cokur! Sonra ağzında memeyle uyuyakaldı kerata... Acıkınca da bastı yaygarayı. Amanın, süt alarmı!  İçerideyken beyzade, şimdi dışarı çıktı, hemşireler marul gibi yıkadı bunu, sonra hoppa sardılar battaniyemsi bir şeye... Sen ay aman deyip dokunmaya kıyamazken, kadın fiti fiti bir elinden öbür eline attı oğlanı. Uiy!

My lovely Obi & Yoda

İşte keratalar :) Ve onlara öğütlerim: Simple Man (Lynyrd Skynyrd)

"Mama told me when I was young
Come sit beside me, my only son
And listen closely to what I say.
And if you do this
It will help you some sunny day.
Take your time... Don't live too fast,
Troubles will come and they will pass.
Go find a woman and you'll find love,
And don't forget son,
There is someone up above.
And be a simple kind of man.
Be something you love and understand.
Be a simple kind of man.
Won't you do this for me son,
If you can?
Forget your lust for the rich man's gold
All that you need is in your soul,
And you can do this if you try.
All that I want for you my son,
Is to be satisfied. Boy, don't you worry... You'll find yourself.
Follow you heart and nothing else.
And you can do this if you try.
All I want for you my son,
Is to be satisfied."

Perşembeye pelteye bulanır

Salıyı salladım, çarşambayı çarşafa doladım. Şimdi diyorum ki, arada bir değişik şeyler yapayım. Nedir? Kitap okuyayım. Değişik müzikler dinleyeyim. Oraya buraya gideyim. Keşif olayı. Eleğin üzerinde kalan arkadaşlarımı göreyim, muhabbet edelim, gülelim eğlenelim, kâm alalım dünyadan. Ama mümkünse beni delirtmesinler, üstüme gelmesinler, hele reglatör durumunda katiyen laf sokmaya kalkmasınlar. Pis alınırım bazen.

Fark ediyorum, yaş aldıkça, (bak yaşlandıkça demedim dikkat ettiysen esteban) ben daha da sabırsız mı oluyorum nedir, tahammül gücüm de azalıyor sanki. Kendimi yer yer, buruşuk ve huysuz bir ihtiyar olarak görüyorum zihnimdeki aynada. Başkaları da böyle şeyler düşünüyordur eminim. Bir tek ben olamam huysuz. İnsan ne olduğunu tam bilemese de ne olacağını yine de merak ediyor. Neye benzeyeceğim? Sütlaca! Hayır, duyan da yaşlılık korkusu had safhada, deli gibi tedbir alıyordur bu sanacak, yaş 30'u geçti, Nivea bile sürmüyorum orama burama, üşeniyorum yani, o derece.

Hah, ne diyordum? Sonra alayım başımı gideyim, diyorum. Çalışmak insan bünyesine aykırı, diyorum. Höfff, diyorum. İçimden yüzlerine karşı söyleniyorum da söyleniyorum. Toplantıda olduğumu unutup dalıyorum gidiyorum. Broşür? Katalog? Liste? Data? Efenim? Tüm bu laflar, uzaak bir diyardan gelip de kulacığımın kenarında vızıldayan sivrisinek gibi kalıyor. Vız, hmmm, vız, üf. O derece uzağım mevzuya, zerre umursamıyorum. Hiiç ilgilenmiyorum. İyi misin diye dürtüyorlar, hmmf, mmmpf diyor, önümdeki kağıda tribal şekiller çizmeye devam ediyorum. Hayır yeteneğim olsa, natürmort yaparım ama yok, anca Cin Ali portreleri. Neyse... Allah sonumu hayretsin, veladdalin amin.

Bir güz gördüm sanki

Kafam dalgın… Havada yürüyor gibiyim. Mutlu muyum? Evet. Evdeki 2 yavru kara oğlanı izlemek en büyük keyfim haline geldi. Obi ile Yoda. Serseri kediler. Bir kedim bile yok derken, iki tane birden oldu. Sevdicek "Kardeşleri ayırma" demese cesaret edemezdim lakin.

Kendimi Dalgacı Mahmut gibi hissediyorum. Çalışasım yok, evde yayıp okuyasım, yazasım var. Zaten 1 Eylül itibariyle gökyüzü karardı, “Ama ama, daha denize gireceğidim ben!” diyerek dudağı bükük kedü gibi kalakaldım. Eylül geldi mi gerçekten, eylülü bırak güz mü geldi yani şimdi? Oy, doğumgünüm mü yaklaşıyor? Yaşl... Neysa… Robinson’da kurcalayıp durduğum kitapları edebiyatşinas bir arkadaş tavsiye edince heyecanlandım. Elimde Brautigan’ın 'Karpuz Şekerinde'si var, sonra yine aynı yazarın 'Kürtaj'ı. Sonrasında sırada neler mi var? Georges Perec-Kayboluş, yeni bir keşif olacak Roberto Bolano – Vahşi Hafiyeler, Katil Orospular, Uzak Yıldız; John Fowles – Büyücü, Haruki Murokami – Sahilde Kafka, Nicholas Christopher – Yıldızlara Yolculuk…  Sonraa... Gezmek var sırada. Balkanlar, Barselona, Budapeşte, Floransa... 

Neler olmuş, neler bitmiş...

Uzun süredir buraya yazmadığımın farkındayım. Blog camiası çok bir şey kaybetti mi, hayır :) Ama hayat başka bir minvalde akıp gitti sanırım o ara. Aşık ol(un)dum filan... Hayatıma birisi girdi, ben birisinin hayatına girdim; ayrı ayrı giden hayatlarımız kesişti. Su, bambaşka bir yolda aktı, akmaya da devam ediyor. Çünkü bu, uzun süredir başıma gelmeyen bir şeydi. Varlığını bile unutmuş olabilirim. Başıma gelmesine ihtimal vermeyi dahi atlamış olabilirim. Güzel ve hafifletici bir şey olduğunu, paylaşmanın tadını, şu dünyada kapladığın hacmin birisi için "anlamlı" olabildiğini fark etmek...

Sana, aile ve arkadaşlar dışında birinin "değer" atfetmesi, seni onlardan başka türlü sevmesi, ben'den biz'e geçme eşiği... Mutluyken, aynı anda varlığınla birini mutlu etmenin ne güzel birşey olduğu... Bunlar şahaneymiş. Soru şu ki, "Neden daha önce karşılaşmadık?" "Geç olsun güç olmasın" derim hep. Herkesin ve her şeyin bir zamanı olduğuna inanırım. O zaman, bu zamanmış belki de. Çok benzer yerlerde olsak da, uzun süredir birbirimizin farkında olsak da, karşılaşmak için zaman bu zamanmış. Su, yolunu bulur. Değer vermek çok güzel bir şey. Kendini değerli hissetmek de öyle. Hepsinden önemlisi, birinin yanında kendin olabilmek güzel... Ve kendinken sevilmek...

Anlatması zor mu? Değil aslında. Kelimeler beni yalnız bıraktı şu an sadece. Değersiz zannettiğin varlığın değerli hale geliveriyor, farkında olmadığın şeyler birilerinin dikkatini çekiyor, hoşuna gidiyor. Acayip... Birlikte planlar yapıyorsun. Orayı da görelim, burayı da gezelim... Artık hiçbir şey imkansız gelmiyor. İskoçya'ya gidelim mi? Gidelim! Her şey olur, neden olmasın ki? İnsan kendini güçlü hissediyor, her şeyi yapacak güce sahipmiş  gibi. Bir ara kafa derimde lekeler çıktı, peşinden lökositim çok yüksek çıktı, panik oldum; len yoksa kanser mi oldum? Ama şimdi olmasın lütfen, bu kadar mutluyken Kemalettin Tuğcu romanına dönmesin hayatım yani...

Hayatta bazı duraklar olduğunu fark ettim. O hayhuy içinde koşturup dururken, deli gibi, dünyayı kurtaracakmış gibi çalışıp koştururken, durup izlemeyi atladığım şeyler... Durdum. Umursamaz oldum. Bunlardan biri aşık olmak, evet; biri de aslında incecik iplere bağlı yaşıyor olduğumuz gerçeği. Birini yaklaşık 2 ay önce yaşamaya başladım. Sanki hep yanımdaymış gibi hissettim, hiç yadırgamadım. Diğeri ise sevdiklerimizi ne kadar kolay kaybedebileceğimiz gerçeği. Ailemden birinin başına geleni tesadüfen, gazetedeki haberden öğrenmek ve aklımı yitirme eşiğine gelmem. Bu, korkunçtu. Resmen delirdim ofiste.

Uzaktayken pire deve oluyor ve sen ailenin yanında değilsen, elinden bir şey gelmiyorsa, daha da çaresiz hissediyorsun kendini. Babamın başına böyle saçma ve tatsız bir şey geldi, ama neyse ki çok ucuz atlattı, çok şükür ciddi bir şey olmadı. Ama olmaması tamamen tesadüf, birkaç saniye önce orada olsaydı, her şey çok farklı olacaktı. Bunu düşünmek bile istemiyorum. Bedava yaşıyoruz, evet, aynen öyle. İncecik iplere bağlıyız. Sevdiklerim benim için çok değerli, o yüzden İstanbul'da öylece oturamadım ve atlayıp ailemin yanına İzmir'e geldim. Babamın iyi olduğunu gözlerimle gördüm, rahatladım ama olayın dehşetini o anlatınca daha iyi anladım. Yanlarında olmak bana iyi geldi, onlara da iyi geldiğini biliyorum. Anneme sarılmam, babamı öpmem, abimi görmem yetiyor. Onları seviyorum... Sevdiceği de :)